Ετικέτα: ποίημα

«Η ποίηση ως τέχνη εξέγερσης» του Λώρενς Φερλινγκέτι

Σου κάνω νόημα μέσα απ’ τις φλόγες. Ο βόρειος πόλος δεν είναι εκεί που ήταν κάποτε. Το έκδηλο πεπρωμένο δεν είναι πια έκδηλο. Ο πολιτισμός αυτοκαταστρέφεται. Η νέμεσις κτυπάει την πόρτα. Τι να τους κάνουμε τους ποιητές αυτούς τους καιρούς; Ποια είναι η χρησιμότητα της ποίησης; Η κατάσταση του κόσμου καλεί τους ποιητές να τον […]
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in

«Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία» Ντίλαν Τόμας

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία. Γυμνοί οι νεκροί στον άνεμο και το γερτό φεγγάρι Με τον άνθρωπο θα σμίξουνֹ ‘Οταν γλυφτούν τα κόκκαλα τους και τα γλυμμένα κόκκαλα χαθούν, Θα ‘χουν αστέρια σε αγκώνα και ποδάριֹ Αν και τρελοί, θα συνεφέρουν, Αν θαλασσόπνιχτοιν θ’ αναδυθούν, Αν κι εραστές χαμένοι αυτοί, δεν θα χαθεί […]
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in

«Ποιά θέληση Θεού μας κυβερνάει» του Κώστα Καρυωτάκη

Ποια θέληση θεού μας κυβερνάει, ποια μοίρα τραγική κρατάει το νήμα των άδειων ημερών που τώρα ζούμε σαν από μια κακή, παλιά συνήθεια; Πριν φτάσουμε στη μέση αυτού του δρόμου, εχάσαμεν τη χρυσή πανοπλία, και μόνο το μεγάλο ερώτημά μας ολοένα πιο σφιχτά μας περιβάλλει. Χωρίς πίστη κι αγάπη, χωρίς έρμα, εγίναμε το λάφυρο του […]
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in

«Αν ήξερα να σου πώ» του Γουάιστεν Χιου Όντεν

Ο χρόνος δε θα δείξει τίποτα, αλλά αυτό σ’ το είπα, ο χρόνος γνωρίζει μόνο το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε. Αν μπορούσα να σου πω, αν ήξερα, θα σ’ το έλεγα. Αν είναι να κλάψουμε όταν οι κλόουν κάνουν παράσταση, αν είναι να σκουντουφλάμε όταν παίζουν οι μουσικοί, ο χρόνος θα το δείξει, αλλά […]
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in

«Άϋπνος» της Σύλβια Πλαθ

Ο ουρανός της νύχτας είναι σαν ένα φύλλο καρμπόν, Μπλε – μαύρο , με τις πυκνοσημαδεμένες περιοχές των αστεριών Που αφήνουν το φως να περνά, από τρύπα σε τρύπα– Ένα φως οστέινο, λευκό σαν θάνατος, πίσω από κάθε πράγμα. Κάτω απ` τα μάτια των αστεριών και του φεγγαριού το δαχτυλίδι Υπομένει την έρημο του προσκεφαλιού […]
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in

«Πάντα» του Γκιγιώμ Απολλιναίρ

Πάντα τραβούμε έμπρός δίχως ποτέ να προχωρούμε Κι άπό πλανήτη σέ πλανήτη ’Από νεφέλη σέ νεφέλη 0 Δον Ζουάν μέ χίλιους τρεις κομήτες Δίχως ποτέ ν’ άνυψώνεται άπό τη γη Σημαδέψετε δυνάμεις καινούριες Καί πάρετε τά φαντάσματα στα σοβαρά Τόσοι στο σόμπαν λησμονούν τούς εαυτούς των Μεγάλοι έπιλήσμονες Γνωρίζουν καλά να μάς κάνουν νά λησμονούμε […]
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in

Κώστας Καρυωτάκης: «Σε παλαιό συμφοιτητή»

Φίλε, η καρδιά μου τώρα σα να εγέρασε. Τελείωσεν η ζωή μου της Αθήνας, που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε και με την πίκρα κάποτε της πείνας. Δε θα ‘ρθω πια στον τόπο που η πατρίδα μου τον έδωκε το γιόρτασμα της νιότης, παρά περαστικός, με την ελπίδα μου, με τ’ όνειρο που […]
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in

Κώστας Καρυωτάκης: «Σε παλαιό συμφοιτητή»

Φίλε, η καρδιά μου τώρα σα να εγέρασε. Τελείωσεν η ζωή μου της Αθήνας, που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε και με την πίκρα κάποτε της πείνας. Δε θα ‘ρθω πια στον τόπο που η πατρίδα μου τον έδωκε το γιόρτασμα της νιότης, παρά περαστικός, με την ελπίδα μου, με τ’ όνειρο που […]
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in

Ο «Οδυσσέας» του Ουμπέρτο Σάμπα

Σαν ήμουν νέος διέσχισα της Δαλματίας τις ακτές∙ νησάκια ξεμυτίζαν στον αφρό, κει που σπάνια στεκόταν πουλάκι ψάχνοντας για λεία με σπουδή∙ φύκια την σκεπάζαν γλιτσερά, στον ήλιο όμορφα σαν τα σμαράγδια. Κι όταν η παλίρροια τα ‘κρυβε κι η νύχτα, τα πανιά στον άνεμο κόντρα λυγίζαν, για τ’ ανοιχτά, την παγίδα ν’ αποφύγω. Τώρα […]
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in