Ηταν ένα γλυκό, κρητικό δειλινό. Η Αψογοτάτη, μέσα στην αψογοδέστατη, παρδαλή παντελόνα της, δεμένη με τα χρώματα του γλυκού, κρητικού, δειλινού, ως μαρμάρινο άγαλμα της νεοφιλελεύθερης νεωτερικότητας στάθηκε στο ύψος της κρητικής περηφάνιας του Μητσοτάρχα, συζύγου, πατέρα, αλλά πάνω απ’ όλα φίλου της, ο οποίος με τη σειρά του, ως γήινο ανάγλυφο μιας υποτακτικής, γλειψιματικής […]
