Αφιερωμένο στα παιδιά των Καλαβρύτων, που ταύτισαν το μαύρο χρώμα των ρούχων των μανάδων τους με το χρώμα του μέλλοντός τους… «Κλαίνε, θρηνούνε τα βουνά, πενθοφορούν οι κάμποικι ένα πουλί μοιρολογείστης Άρτας το ποτάμι.Τι έχεις, πουλάκι μ’, κι όλο κλαις και είσαι λυπημένο,μοιρολογείς λυπητερά και στέκεις μαραμένο;Μαύρα είν’ τα χρόνια που `ρθανε, γι’ αυτό είμαι […]
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in