«Και θα σου έλεγα επίσης πως σε περιμένω, παρότι δεν περιμένει κανείς κάποιον που δεν μπορεί πια να γυρίσει»
Σκέφτομαι ότι, μια μέρα, θα ήθελα να σου γράψω ένα γράμμα[…] : θα ήταν γραμμένο με λέξεις απλές και επαναλαμβανόμενες, φθαρμένες από τη χρήση όσων ανθρώπων τις εκστόμισαν και σχεδόν αφελείς, με το ρίγος του πάθους του παρελθόντος. […] θα σου έγραφα ότι δεν ήξερα πως ο χρόνος δεν περιμένει, πραγματικά δεν το ήξερα, κανείς […]
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in