Ζωρζ Μπατάιγ: Ονειρευόμουν ν’ αγγίξω τη θλίψη του κόσμου
Ονειρευόμουν ν’ αγγίξω τη θλίψη του κόσμου σ’ ενός παράδοξου τέλματος το χείλος που ξέφυγε απ’ την πλάνη Ονειρευόμουν έναν υγρό τάφο όπου θα ξανάβρισκα τα χαμένα μονοπάτια του στόματός σου Ένιωσα μέσα στα χέρια μου ένα ακάθαρτο ζώο που δραπέτευσε μες στη νύχτα ενός τρομακτικού δάσους και είδα ποιο ήταν το κακό που σε […]
Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in